Advent, ik loop er altijd in vast

Ieder jaar weer loop ik vast in Advent. Ik vind de voorbereidingen voor kerst leuk en gezellig.
Maar de geloofsbeleving die erbij hoort kan ik steeds minder volgen. Waarom bereiden we ons vier weken voor op het kerstfeest?

Gister kregen we een uitgebreide uitleg over het advent bloemstuk voor in de kerk. Een boog van hoop, een kronkelende dorre tak voor het kwaad en de rest weet ik niet meer. De advent ster hangt hoog in de kerk en de kaarsen worden om de beurt aangestoken. Of er een gedicht bij gelezen is weet ik niet omdat we nog op zoek waren naar een stoel omdat het op de een of andere manier barstensvol was in de kerk.

Ik heb er moeite mee dat het lijkt alsof Jezus weer echt geboren wordt op eerste kerstdag. Dat we in cirkeltjes blijven draaien ieder jaar weer en dat we er geen steek verder mee komen. Hoezo een boog van hoop? Een boog van vertrouwen zou ik zeggen. Een boog van dankbaarheid. Of gewoon helemaal geen boog. Want Jezus is al bij de Vader, Hij is wél doorgegaan met het verhaal. Hij heeft de Geest al gegeven, weer opgepakt en daarna heeft de Vader hem op Zijn verzoek over ons uitgestort.

En wij kronkelen ons in bochten op zoek naar het WG. van der Hulst gevoel bij kerst. De sfeer lukt niet en we blijven in het moraliserende haken. Zelfs oorlogen komen tot stilstand met kerst. Hoe gekunsteld is dat.

Met kerst komen rand kerkelijken naar de kerk en ongelovige buren en collega’s. En we vertellen ze dan ieder jaar weer dat Jezus is geboren. En we vertellen steeds weer waar kerst niet om draait omdat we eigenlijk niet goed weten waar het wel om draait.
En het zou ook gemeen zijn toch om mensen de pinkster boodschap te vertellen als ze komen voor het kindje in de kribbe?

Waar draait het om?

Ik schreef nog een blog, over dat Kerst niet het ultieme plan van God was

Vertel het een ander!