….begon Hij te huilen

Jezus huilde

Vandaag is het Palmpasen. De dag van overwinning voor koning Jezus, dat dachten zijn volgelingen tenminste. Hij was immers op weg naar Jeruzalem, volgens het protocollenboek van koningen op een niet eerder bereden veulen. Jezus huilde, terwijl de volgelingen in hemelse sferen waren. In dit blog ga ik even op de loop met de gedachten die ik had tijdens de preek.

Jezus huilde

Toen Hij Jeruzalem voor zich zag liggen, begon hij te huilen over het lot van de stad. Hij zei: “had ook jij deze dag maar geweten wat vrede kan brengen!”. Luc 20:41

Volgens de dominee van vanochtend zou er in deze tekst staan dat hij het uitschreeuwde van verdriet en wanhoop. Zo hard dat iedereen het gehoord moest hebben. Iedereen die in euforie was omdat ze dachten dat hij de koning was. Dat staat al in Lucas 19:11: ze dachten dat het koninkrijk van God spoedig zou aanbreken.

Had ook jij geweten wat vrede kan brengen

Jezus huilde en dit zegt hij er over: “had ook jij maar geweten wat vrede kan brengen’. Het valt mij op dat er in de vertalingen staat ‘wat’ en niet ‘wie. We zijn het gewend denk ik om het gelijk in te vullen: Ja, het offer van Jezus bracht ons vrede. Als Jezus er niet was geweest waren we niet verzoend met God. Jezus was de enige die dat kon doen. Het wat is dan het offer van Jezus. En het eventuele wie zou dan Jezus zijn.

Stel nou

Maar stel nu dat ds.Ton de Ruiter gelijk heeft en het belangrijkste op aarde is dat we Jezus naderen opdat Hij ons zal naderen. En dat het niet bijbels is om te spreken van een ‘plaatsvervangend offer’. Dan snap ik deze tekst wel. Het ‘wat’ is misschien niet het offer van Jezus maar toenadering en gehoorzaamheid aan God.

Dan snap ik ook de gelijkenis van de talenten in Lucas 19. Als je tot God wilt naderen dan moet je weten wie God is en wat Hij wil. Dan moet je je verdiepen in zijn gedachten, zijn visie. En is dat niet wat de heer in de gelijkenis eigenlijk zegt?

Hij riep tien van zijn dienaren bij zich, gaf elk van hen honderd drachme en zei tegen hen: “ga daarmee handeldrijven terwijl ik weg ben”.

Ik heb deze gelijkenis altijd gelezen alsof het een soort test was van deze heer. Kijken wat ze doen met mijn centen als ik weg ben. Maar ook: we moeten werken zolang Jezus ‘weg’ is met onze talenten en ze zeker niet verkwisten. Maar vandaag lees ik hem ineens anders. De heer vertrouwt zijn dienaren zijn missie toe. Hier handel in mijn geest, je weet wat bij mij en mijn bedrijven past.

Vertrouwen geeft vertrouwen

De man die de honderd drachme in een doek had bewaard (of begraven) kende zijn heer goed genoeg om te weten dat hij niet op zichzelf kon vertrouwen: ik ben het vertrouwen niet waard, ik kan het geld beter verstoppen zodat de baas tenminste niet boos op mij kan worden als hij terug komt. Als hij alles terugkrijgt heeft hij toch niets te klagen? Ik sta niet voor mijzelf in met die drachmen. Of misschien dacht hij wel: ik zal daar keihard gaan werken en de heer gaat er straks met de centen vandoor. Alle knechten krijgen precies waar ze hun vertrouwen op gezet hadden: de eerste twee krijgen een beloning en nog meer vertrouwen. De laatste kreeg geen vertrouwen meer en hij was weer terug bij af.

 “Wie heeft zal nog meer krijgen; maar wie niets heeft, hem zal zelfs wat hij heeft worden ontnomen”.

Ik dacht ook dat dit ging over hebbedingetjes. Over een goed leven. Maar als de drachmen staan voor vertrouwen en geloof, dan staat hier toch: wie vertrouwen heeft krijgt nog meer vertrouwen, maar wie geen vertrouwen heeft zal hem alles worden ontnomen.

Of dus: Nader tot God en Hij zal tot u naderen?

Jezus vertelt deze gelijkenis onderweg naar Jeruzalem. En als Hij de stad ziet liggen zegt Hij over de stad: “had ook jij op deze dag maar geweten wat vrede kan brengen!”. Ook. Wie ook? Wat ook? Had jij net als de mensen die hun mantels en palmtakken op de weg legden maar geweten wat vrede kan brengen? Had jij net als de dienaren maar geweten dat vertrouwen vraagt om vertrouwen en dat je in de geest van de heer moet leven en werken?

Of: had jij net als ik geweten dat gehoorzaamheid, toenadering en verzoening de weg naar de Vader vrij maakt?

Zomaar vandaag denk ik dat laatste: nader tot God en Hij zal tot u naderen. Jezus had in Lucas 14 de stad ook al toegesproken. Toen niet verdrietig maar meer verwijtend denk ik: Jeruzalem, Jeruzalem, dat de profeten doodt, en stenigt wie naar haar toe zijn gestuurd! Hoe vaak heb ik je kinderen niet bijeen willen brengen zoals een hen haar kuikens onder haar vleugels hoedt, maar jullie hebben het niet gewild”

Verzoening en gehoorzaamheid bracht Jezus aan het kruis. Als al de mensen dicht bij God waren gebleven was het offer niet nodig geweest. Dat lijkt een open deur, maar ik heb heel lang gedacht dat het gewoon Gods wil was dat Jezus aan het kruis ging. Wat er ook gebeurde, omdat het in het begin al zo was bedacht. Maar dat is niet zo want dan zou God steeds tegen beter weten in profeten hebben gestuurd en opnieuw zijn begonnen met zijn volk. Dan zou God een tiran en sadistische god zijn die het fijn vind om zijn zoon te doden. Zo kennen we God toch niet in de rest van de bijbel? Ik niet.

Als wij hadden gewild dat God en Jezus belangrijk werden in ons leven was het kruis niet nodig geweest. Dan had Jezus zijn Geest gegeven zoals Hij hem ook aan zijn discipelen had gegeven. (Lees ook het blog ‘kerst was niet het ultieme reddingsplan)

Jezus huilde, O Jeruzalem, had ook jij dat maar geweten!

Bekijk hier het boek van Ton de Ruiter bij bol.com (aff)

Vertel het een ander!
About the author
Vader, echtgenoot, christen, blogger, leerlingbegeleider, freelance tekstschrijver en jongerencoach. Blogs over passend onderwijs en hoogbegaafdheid kun je vinden op www.chielvoerman.nl

1 comments on “….begon Hij te huilen

  1. Pingback: Crucifix of niet? | Maximalispiraties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *