David danst voor de ark uit

David danst, Michal kijkt boos

Muziek in de kerk

Eén van de mooiste stukken in de Bijbel vind ik het gedeelte waarin David de ark naar de Davidsburcht gaat halen. David danst voor de ark uit. En zijn vrouw Michal kijkt minachtend naar buiten en zegt cynisch iets als ‘Je hebt je weer lekker voor gek gezet vandaag, ouwe’. Minachting en blijdschap, een tegenstelling die we tegenwoordig ook nog wel tegenkomen.

Wat een eerbied

De vorige keer dat David de ark naar Jeruzalem wilde halen ging het goed mis. De ark dreigde van de kar waarop hij stond te vallen. En de man die hem tegen wilde houden viel direct dood neer. De ark mag je namelijk niet vanuit een impuls aanraken. Zelfs op een ossenkar laat God zien hoe groot Hij is.
David wordt bang voor God. Hij is zo onder de indruk dat hij besluit de ark voorlopig in het huis van Obed-Edom neer te zetten. En hij vraagt zich af: hoe moet ik dan de ark naar Jeruzalem brengen?
Het zal ook een indrukwekkend moment geweest zijn lijkt mij. Zo’n moment dat je denkt, wat is nu de volgende stap?

De plannen van David stonden drie maanden in de ijskast. Maar toen hij merkte dat God het huis van Obed-Edom zegende, zag hij daarin een bemoediging om door te gaan met de rest van het plan.

Wat een blijdschap

De ark werd op nu niet op een kar gezet. Hij werd gedragen door mannen, zoals het ook tijdens de woestijnreis gebeurde. En niets gebeurde ondoordacht of impulsief. Na iedere zes stappen van de mannen die de ark droegen offerde David een koe en een kalf. Dat is een duur feestje zou je kunnen zeggen. Ongelooflijk toch? En tussen dat offeren door danste David uit alle macht voor de ark uit, hij was alleen gekleed in een priesterkleed.
Van dit verhaal had ik altijd het idee gekregen dat David zich vreselijk aanstelde. Dat hij bijna in zijn blootje voor de ark uit danste, wat een sukkel. Omdat ik een beelddenker ben zag ik dat ook zo voor mij. Met blote voeten over de vieze grond en maar dansen.
Maar David was natuurlijk een sterke man. Hij had als herder al de nodige conditie opgebouwd maar was verder getraind toen hij op de vlucht was voor Saul. Dagen trok hij door de heuvels heen. En hij was als soldaat waarschijnlijk goed getraind.
Dus daar danste waarschijnlijk iet een zielig simpel mannetje voor de ark uit.
Daar danste een gespierde man, bij elke beweging kon je zijn spieren zien rollen. ‘Uit alle macht’ staat er in de Samuel 6. Dat is dus iets anders dan stijldansen. Dat is echt helemaal los gaan. En los gaan, dat lukt alleen als je je helemaal vrij voelt.
David combineert hier totale eerbied met totale blijdschap. Mooi als je zover kunt komen. De reden zegt hij tegen Michal: “ik heb gedanst voor de Heer. Hij heeft mij koning van zijn volk Israël gemaakt in de plaats van jouw vader.”

Minachting botst met blijdschap

Michal kijkt uit het raam. Waarschijnlijk omdat ze met trots naar de optocht wil kijken. Het is wel haar man die even een God naar Jeruzalem brengt. Maar wat een teleurstelling als ze de optocht aan ziet komen. David danst voor de ark uit als een malloot. Minachtend en spottend keek ze uit het raam en liep ze hem even later tegemoet. “Wat heb jij je aangesteld tegenover je dienaren. Zelfs hun slavinnen hebben jou gezien.”

Wat staat er aan de andere kant van minachting? Eerbied?
En wat roept minachting op? Is dat niet trots?

Michal lijkt zich druk te maken over wat anderen mensen van haar zullen vinden nu David zich zo aanstelt. Ze verwacht dat David alle respect en eerbied van zijn dienaren en hun slavinnen is kwijtgeraakt. Prachtig hoe David haar minachting pareert: “Ik heb gedanst voor de Heer”.

En zit achter die trots en minachting niet een angst? Ook die pareert David heel effectief: Hij heeft mij koning gemaakt. Waar zou ik bang voor zijn

Ken jij die vrijheid om te dansen?

Waar ligt bij jou de nadruk bij dit verhaal? Herken jij je in David die voor de ark uit danst? Ken jij die combinatie van volledige eerbied en volledige blijdschap? Of herken jij je meer in Michal die vanuit angst naar de blijdschap van de ander kijkt? Omdat je het raar vindt? Omdat je niet weet wat anderen erover zullen zeggen? Omdat het flink uit je comfortzone is? Kan jij nieuwe vormen een plek geven of ben je er bang voor omdat het niet past bij wat je gewend bent? Durf je eigen gedachten te formuleren over hoe jij wilt leven met God en wat goed is in de kerk, of hou je je vast aan dat wat als normaal gezien wordt?

Comfortzone?

David danst omdat hij zich volledig vrij voelt. En op hetzelfde moment zit een ander ver buiten zijn comfortzone als hij hetzelfde zou doen. Hoe komt dat? Kennen we dan dezelfde God?
Alles verwachten van God en weten dat je alles gekregen hebt van God, dat maakt dat je als David danst voor de ark uit.

Weet jij hoe God naar jou kijkt?

David danst omdat hij weet hoe God naar hem kijkt. God heeft hem koning gemaakt van het volk Israël. Hij weet zijn roeping, hij weet zijn plek in plan van God. Dat is ook een lijntje denk ik die we uit dit verhaal kunnen halen.
Als je weet hoe God naar je kijkt, kan je ook de vrijheid voelen om je gevoel naar Hem te uiten. Om uit alle macht te dansen voor God. Dansen als een vorm van aanbidding.

Wat heerlijk dat er liederen zijn waarin deze eerbied en aanbidding hand in hand gaan. Met een begeleiding die ook het dansen uitlokt. Lees het blog over de angst voor opwekkingsmuziek. Muziek en zangers die de gemeente de lofzang inleidt zoals Mirjam dat deed aan de goede kant van de rode zee. Lees mijn blog ‘Muziek in de gemeente is een bediening’.

Voor je binnenkamer:

  • Vertrouw ik God zo dat ik voor hem kan dansen?
  • Als God mij ziet als zijn geliefd kind, waarom zou ik mij dan druk maken over wat anderen van mij vinden?
  • Heb ik een lijntje met de Heer van de kerk? Of alleen met de kerk van de Heer?
  • Waar ben ik bang voor?

Vertel het een ander!
Chiel

Vader, echtgenoot, christen, blogger, tekstschrijver, freelance leerlingbegeleider, enzovoort.