muziek veranderen in de kerk

De ark weer naar Jeruzalem brengen

Muziek in de kerk

Zoals je misschien weet ben ik veel bezig met nadenken over de muziek in de kerk en de manier waarop we met elkaar zingen. Mag je iets proberen te veranderen in de kerk omdat je iets mist? Of ben je dan drammerig? Hoe ver moet je gaan als je denkt dat je daarmee stem van God volgt? Ik kreeg een eyeopener tijdens een preek over David die de Ark weer naar Jeruzalem brengen wilde. Overigens, dit weer zo’n blog die ik ook heel anders had kunnen schrijven en die eigenlijk niet af is. Op allerlei onderwerpen zou ik nog willen ingaan. Maar ik hou hem even zo. Ik krijg er geen cijfer voor tenslotte.

Veranderen omdat je iets mist

David wilde de ark naar Jeruzalem overbrengen. Hij vond dat het zo hoorde en misschien mistte hij de ark wel in Jeruzalem. Uit het verhaal kunnen we mooie dingen leren over het aanbidden van God, zie mijn blog over ‘David danst en Michal kijkt boos‘.

Maar uit het hele verhaal blijkt dat God het niet op prijs stelde dat David op zijn eigen manier deze verandering in gang wilde zetten. En daarom ging het feest in eerste instantie niet door.

We hebben als mensen de neiging om te kijken naar de dingen die niet zo goed gaan. Er kunnen hele mooie dingen gebeuren maar dan hebben wij vooral oog voor de zaken die we zelf net iets anders zouden doen.
In de kerk kan je ook snel de nadruk leggen op alles wat anders zou moeten in jouw ogen. Je kan je erg focussen op de dingen die je mist of die je storend vindt terwijl er ook heel veel dingen prima zijn.

Veranderen vanuit ontzag voor God

David kreeg na het incident met Uzza ontzag voor God. Een mengeling van angst en bewondering waarschijnlijk. En toen David zag dat het huis waar hij de ark zolang gestald had werd gezegend, werd hij daar jaloers op. Het oude plan kwam weer bovendrijven, maar nu werd het na grondig onderzoek van de woorden van God uitgevoerd. De ark werd op de juiste manier naar Jeruzalem gehaald.
De tweede keer ging het niet om de ark op zich of om het opvullen van een gemis. Maar het ging deze keer om de aanwezigheid van God zelf. Omdat God anders de eer misloopt die Hem toekomt (niet dat Hij zonder niet kan functioneren, dat zou menselijk zijn), en dat het volk de zegen van God misloopt.

De diepe boodschap van de ‘ark naar Jeruzalem brengen’ is dat je de aanbidding en het leven met God weer naar Jeruzalem wil brengen. Een mooie missie waar God het waarschijnlijk alleen maar mee eens kan zijn.

Het gaat God om de beweegredenen waarmee we de dingen doen. De omstandigheden, die maken Hem niet zoveel uit. God zorgt wel dat Hij uitkomt op de plek waar Hij wil zijn.

Heilige missie

Jezus en de apostelen hadden een heilige missie. Ze werden door de Geest van God gedreven om te praten over God de Vader en te zorgen dat Hij alle eer kreeg. Het ontzag voor God uitte zich de ene keer in een liefdevol gebaar, een overbluffend wonder, of een flinke woedeaanval. En soms ook in het ‘afschudden van het stof van de sandalen’ ofwel: hier kan ik beter niet meer zijn.
Als wij iets missen in de kerk of dingen anders zouden willen zien is het goed om te kijken waar dat idee vandaan komt. Is het omdat we ons beter zouden voelen als dingen anders gingen? Of hebben we echt het gevoel dat God ons heeft laten zien dat het niet goed is zoals het nu gaat? Is het een thema dat steeds vaker in je naar bovenborrelt, merk je dat je bevestigd wordt in je denken erover?
In het laatste geval mag je spreken van een heilige missie en zul je ervoor moeten gaan. Als het Gods wil ik zal je succes hebben en anders is het misschien tijd om het stof van je voeten te schudden.

Praat niet over vormen

In de kerk zijn we gewend om te praten over de ‘vormen’. Daarmee bedoelen we de mal waarin we bepaalde gewoonten gegoten hebben. Je hoort wel eens dat mensen de ene kerk verwisselen voor de andere vanwege de vormen. Maar als dat echt de reden zou zijn, dan is het tijd om voorbij de vormen naar de inhoud te gaan kijken. Als het zandkoekje niet lekker is geworden, moet je niet de koekjesvorm gaan veranderen, maar moet je het deeg onder de loep nemen. Wat heb je erin gegooid, ben je misschien iets vergeten?Als de mensen in de kerk het verschil tussen de inhoud en de vorm niet meer zien, dan klopt de inhoud niet. Ook met het bakken van koekjes kan er zomaar ineens een gewoonte insluipen die het koekje anders laat smaken dan het oorspronkelijke recept laat doen. Soms doe je het al jaren zo, zonder dat je het door hebt.
Als je de juiste inhoud hebt, komt de boodschap over. Of je het nu in een tulbandvorm of per ongeluk in een kleivormpje bakt.

Zingen is niet een vorm

In de kerk praten we vaak over vormen. Voor veel mensen is zingen zo’n vorm. En daar ben ik het helemaal mee eens: zingen zonder je hoofd erbij en zonder zinnige inhoud is een vorm. En daar kan je net zo goed direct mee stoppen.

Zingen in de zin van lofprijs en aanbidden, kijk eens hoe New Wine dat heeft verwoord, is geen vorm. Het is inhoud pur sang. Meer echt en inhoudelijker lukt haast niet. Nou, tongentaal is waarschijnlijk nog een graadje inhoudelijker. Een heel oud liedje zegt al ‘zingen is spreken, spreken tot God’. En je geloofsstatus, maar misschien nog meer je theologische visie (die vaak onbewust is) bepaalt wat je spreekt tot God.

In verschillende blogs heb ik al geschreven wat mijn moeite met het zingen in de kerk is. Als we zingen als een vorm zien, dan brengt het mensen niet dichter tot God. Zelfs niet, en dit is gevaarlijk, als we aan het eind van de dienst zeggen: we hebben lekker gezongen.

De ark naar Jeruzalem brengen

Ik denk dat het tijd is om de ark weer naar Jeruzalem te brengen. Het veranderen van de manier van zingen in de kerk is voor mij niet het wijzigen van een vorm. Het gaat om het veranderen van de inhoud*. En ik zou het willen veranderen, niet omdat ik dingen mis, maar omdat ik geloof dat we nu de bedoeling missen. Voor mij is dit zo’n thema waar ik op de een of andere manier steeds weer bij bepaald wordt. Het gaat niet om de verandering, maar om de bedoeling: we moeten de levende God aanbidden.

Af en toe (sorry) zit in ik een kerkdienst waarin het echt alleen over God gaat en ik God beter leer kennen. In zo’n dienst spat het geloof en de overtuiging van de voorganger af en dan vallen ook de liederen beter op hun plek. De voorganger leeft en spreekt op zo’n manier dat ik denk: Hij kent God echt! Hij weet hoe het is om te falen en te stralen. Hij gelooft in een levende God en gelooft dat het leven op aarde er al toe doet.
Mensen voelen zich vrijer om op hun eigen manier aanwezig te zijn, te reageren en te bewegen.

In een samenkomst gaat het erom dat we God ontmoeten, dat Hij groot gemaakt wordt als schepper en redder van de wereld. Dat we dicht bij Hem komen omdat Hij onze Vader is, dat we naar Hem luisteren omdat hij een plan heeft met ons leven. Dat we gesterkt weer naar buiten gaan om met elkaar te bouwen aan Gods Koninkrijk. (Volgens mij is dat het geestelijk huis dat God wil bouwen met ons als levende stenen, daar wordt niet de kerk mee bedoeld). We zeggen dan aan het eind van de dienst; er is iets gebeurd, we hebben God ontmoet.

Dan staat de ark echt in Jeruzalem!

*Als je meer wilt weten over die ‘inhoud’ dan wil ik je vragen om deze blogs eens te lezen. Denk dat het totaalplaatje je antwoord is:

Vertel het een ander!
Chiel

Vader, echtgenoot, christen, blogger, tekstschrijver, freelance leerlingbegeleider, enzovoort.