God is geduldig

God is geduldig, neem jezelf niet zo serieus

Tijdens mijn wandeling luisterde ik weer naar een kerkdienst via Groot Nieuws Radio. Gilbert Thera sprak over het thema ‘Met heel mijn hart’, Elisa Mannah had de zangleiding en daar word ik sowieso vrolijk van. En het was weer net zo mooi als vorige week. Misschien zijn het gewoon de thema’s waar ik momenteel mee bezig ben. Ik werd er blij van en dacht: God is geduldig! Het ging over het vertrouwen op God naar aanleiding van Marcus 12:28-34. En hij had een goede tip: neem je zelf niet zo serieus.

Allemaal een eigen tempo

Toen ik langs Strand Horst liep en de vele (te veel in deze 1,5 meter maatschappij) surfers en kitesurfers zag ik ineens een mooie metafoor. Tenminste, ik hoop dat hij jou ook wat zegt. Dat heb je met metaforen, soms hebben ze alleen voor de ‘ontvanger’ of ‘bedenker’ een betekenis.
Bovenin dit blog kun je de foto zien die ik even moest maken. De aanblik van alle activiteit op het meer gaf mij ineens de gedachte: God is geduldig.

Sommige kitesurfers gingen snoeihard over het water. Sneller dan het witte zeilbootje dat ook op de foto te zien is. En zeker avontuurlijker dan de passagiers van de fietspont (net buiten de foto) hun ritje beleefd hebben. En andere surfers leken beginners. Ze waren bezig met de juiste houding op de plank en met het zoeken van de wind, de bediening van de vlieger.

De vlieger staat bij de geoefende kitesurfers strak in de lucht. Bij de beginners lijkt het alsof de vlieger rustig op ze wacht. Ze maakt wat bewegingen naar links en rechts, beetje hoger, beetje lager. Maar ze ging er niet vandoor zonder de surfer.

God is geduldig

Toen ik de vlieger zo rustig zag wachten op de surfer bedacht ik ineens: God is geduldig. Soms ploeteren we maar wat en komen we niet vooruit. We lijken soms niet eens op onze eigen benen te kunnen staan. Soms zijn de golven van ons leven té bepalend om nog doel en richting te kunnen bepalen. En God is geduldig bij ons. Niet alleen bij ons in de buurt, maar met ons verbonden door het vliegertouw. Door de dood en opstanding van Jezus hebben we een onbreekbaar lijntje met de Vader.
We staan op Jezus, we zijn verbonden met de Vader en de Geest blaast ons vooruit.

En weetje wat ook mooi is. Sommige surfers stappen even van de plank af. Ze moeten naar het toilet of zijn nodig aan een kop koffie toe. De vlieger ligt dan rustig te wachten op het strand. Hij waait niet weg, hij zakt niet in elkaar. Hij staat trots te wachten tot het tijd wordt om weer verder te gaan.
God is geduldig als deze vlieger. Als wij bij Hem terugkomen staat Hij zonder verwijt op ons te wachten.

Heel je hart

De preek van Thera ging er over dat je met heel je hart God moet liefhebben. Iets wat hij zelf soms ook maar lastig vindt. Er is vaak zoveel anders wat je aandacht vraagt. Heel je hart is 100 %, helemaal alles. De troost is dat Jezus bij elk percentage zegt: je bent dicht bij het koninkrijk van God.
Ik zag ook de fietspont langsgaan. De boot waarop je comfortabel van Horst naar Zeewolde kunt reizen. Je fiets gaat mee, maar je hoeft er niets mee te doen tijdens de overtocht.
Die boot is geniaal voor scholieren en toeristen, maar in mijn metafoor stond hij even voor de mensen (ook wijzelf zo af en toe) die het zich gemakkelijk maken in hun leven met God. Gods vlieger staat klaar om samen met jou mooie herinneringen te maken, adrenaline te voelen als je grote sprongen maakt aan het touw. Maar jij kiest ervoor om duf achter een raampje te kijken hoe anderen zich inzetten (en genieten). Op zo’n boot voel je de golven van het meer niet eens.

Uit de boot stappen

God is geduldig. We mogen in ons eigen tempo achter Hem aan. Beetje bij beetje wordt het ons duidelijk hoe we mogen leven met God. En we hebben er allemaal iets anders voor nodig. De een springt als een kitesurfer van ervaring naar ervaring. De ander klimt als een wijnplant rustig naar boven, zoekend naar de plekken waar hij zich vast kan houden. Weer en ander kiest ervoor om te reizen met een groep onder een dak dat beschutting geeft. En de laatste gaat het liefst alleen op stap in een wit zeilbootje, ook als er tegenwind is zul je het dan alleen moeten doen. Maar God is geduldig en blijft in de buurt, beschikbaar om je een zetje te geven.

En toch, als je in de boot zit, denk dan niet dat je een spook ziet lopen. Het is misschien wel Jezus. Hij vraagt je niet uit je boot te stappen. Hij is geduldig. Je kan hem wel vragen of je uit de boot mag stappen om naar Hem toe te lopen. Dan loop je over het water naar Hem toe. Heel simpel. Als hij de golven tot bedaren kan brengen en de rode zee in tweeën kan splitsen dan kan hij er ook voor zorgen dat het water jou naar Hem toe zal tillen. En als je zinkt, dan schuift Hij gauw zo’n surfplank onder je voeten. Op naar het avontuur met God.

Misschien vind je het blog Over water lopen ook wel leuk om te lezen. Of anders het blog over het lied ‘Ik val niet uit zijn hand’.

Vertel het een ander!
About the author
Vader, echtgenoot, christen, blogger, leerlingbegeleider, freelance tekstschrijver en jongerencoach. Blogs over passend onderwijs en hoogbegaafdheid kun je vinden op www.chielvoerman.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *