Hoe zou de kerk moeten zijn?

Na mijn blogs over ‘zo zijn onze manieren’ heb ik mijzelf nog verplicht om een blog te schrijven over hoe de kerk zou moeten zijn. Hoe zou de kerk moeten zijn?

Man, dat weet ik toch niet? Toch doe ik een poging om op deze vraag een antwoord te geven. Een van de antwoorden. Ik zag ook een mooi antwoord bij Matthijs den Dekker.

Als mens ben ik geroepen om te zijn

Ik geloof dat ik als mens geroepen ben om te zijn. Beschikbaar te zijn, present te zijn (of dat nu helemaal in de theorie van Andries Baart is of zo niet), van uit mijn plek uitreiken naar een ander. Geven, ontvangen, heel worden, heelheid brengen.

En tegelijk ben ik geroepen om er zelf niet meer te zijn. In de Bijbel wordt heel duidelijk dat je oude ik moet sterven en dat er langzaam een nieuwe ik steeds groter aan het worden is in ons. Niet meer mijn ik, maar CHRISTUS leeft in mij, das de bedoeling. Dat is het christelijke ‘normaal’.

Een plek om te zijn

De kerk zou een plek moeten zijn waar ons nieuwe ik gestimuleerd wordt te groeien. Een plek waar mijn oude ik liefdevol aanwezig mag zijn maar niet te veel aandacht krijgt. Terwijl mijn nieuwe ik juist wel alle aandacht krijgt. Want alles wat aandacht krijgt groeit immers. (Beetje geleend van Andreas Boppaert’s boek ‘Imperfect en toch Jezus volgen’).

Een plek waar we mogen zijn zoals we zijn, een plek waar we leren om te zijn zoals we moeten worden. En om volledig te kunnen zijn is er vrijheid nodig. Want zonder vrijheid word je geleefd. Het zijn krijgt dan geen kans omdat je je moet gedragen zoals een ander goed lijkt.

Een plek waar we zijn omdat Hij er is

God heet ‘Ik ben’. Dus Hij is ons grote voorbeeld in het ZIJN. In jezelf juist ook loslaten om je te geven aan een ander. De kerk zou een plek moeten zijn waar God zich thuis voelt omdat Hij kan doen waar Hij goed in is: liefhebben, vergeven, afmaken.

De kerk zou dit moeten zijn:

  • Een plek waar we heen willen omdat we Gods liefde ontmoeten in onze broers en zussen;
  • Een plek waar we heen willen omdat we Gods liefde willen uitdelen aan onze broers en zussen;
  • Een plek waar we samen kunnen zingen omdat God het in ons hart legt;
  • Een plek waar we om de beurt Gods Woord delen omdat we van alles ervaren hebben de afgelopen week

Dit zijn een paar ingrediënten die volgens mij belangrijk zijn. Dit gaat vooral over hoe de kerk zou moeten zijn.

Dit is de kerk toch al lang?

Voor veel mensen is dit de kerk al. Fijn en houden zo. En anderen zullen denken dat dit nooit haalbaar is omdat ze de woorden uit deze opsomming heel goed lezen.

Alles wat ZIJN en liefde tegenhoudt zou weg moeten uit de kerk. En die dingen kom je op het spoor door goed na te denken over de dingen die je organiseert of regelt. En vooral over de argumenten die gebruikt worden om beslissingen te nemen. Zijn het menselijke inzichten die heilig gemaakt worden of goddelijke bepalingen die naar onze hand gezet worden?

Wat zou mij helpen in de kerk?

Voor mij zou het helpen als de kerk een plek was waar we:

  • God rechtstreeks aanspreken in de liederen. Ik heb last van de derde persoon en de verhalende verzen die er te vinden zijn;
  • God aanbidden, danken en prijzen om wie Hij is en minder bidden voor wat wij denken dat nodig is;
  • Door muziek en zang geholpen worden om God te aanbidden en dat er ook fysieke ruimte voor is;
  • God niet meer op de hoogte brengen van ons wel en wee en de redenen waarom we er zijn. Gebeden worden zo vaak gebruikt om nog eens extra te preken;
  • Spreken vanuit de Bijbel over het leven met God, niet vanuit de boeken maar vanuit doorleving (is dat een woord) en inspiratie;
  • Ontdekkend spreken, met lef en diepgang;
  • Ervan uit gaan dat het Koninkrijk van God in ons leven al begonnen is al zijn we er nog niet. Dat die spanning tussen het ‘nog niet’ en het ‘al wel’ gezocht wordt omdat dat volgens mij het kruispunt is waar we horen te leven;
  • Ons niet concentreren op de diensten maar juist op het leven buiten het kerkgebouw. Niet teveel georganiseerd maar jij en ik in onze eigen straat.

Ik weet heel goed dat dit mijn rijtje van dit moment is. Dat dit rijtje niet compleet is. En dat ik morgen misschien een ander rijtje zou opschrijven. Maar voor mij komt in ieder rijtje het stuk over het ‘nog niet’ en ‘al wel’. Het accent op het leven met God nu: wat kan jij doen. Wees de juiste man op de juiste plek in jouw leven. Juist het ‘al wel’ geeft toch de moed en de kracht om het ‘nog niet’ aan te kunnen?

Ik besef ook dat ik tijdens het schrijven wel heel erg de zondagse diensten voor ogen heb. Terwijl het kerk zijn natuurlijk meer zou moeten inhouden dan de diensten.

Wat zou er in jouw rijtje staan?

Vertel het een ander!