Kritisch over de kerk

Ik ben de kerk

ik ben de kerk

Vanmorgen luisterde ik de podcast van ‘Bij Jorieke’ met Bram Rebergen. Het eerste deel van het gesprek ging over de kwetsbaarheid van jongeren tijdens de lockdown. Herkenbaar verhaal helaas. Het tweede deel ging over de kijk van Bram op de kerken: ik ben de kerk.

Bram heeft het idee dat het gemiddelde kerkgenootschap de doorsnee van de samenleving niet meer bereikt. Voelen christenen nog de drive om de straat op te gaan, om Jezus te laten zien aan de mensen om ons heen? Of is de kerk een plek geworden waar je vrijwilligerswerk kunt doen? Een plek waar we vooral voor elkaar zorgen.

Ik vind dit wel gewetensvragen hoor! Raakt het evangelie ons zo dat we door liefde gedreven naar buiten gaan en een arm slaan om de mensen die we daar tegenkomen?

Ik voel mij niet zo geroepen meer tot taken in de kerk. De ervaringen van de afgelopen jaren hebben mij die overtuiging gegeven. Ik voel mij geroepen op de plek waar ik werken mag. Daar geeft God mij de inzichten en liefde voor die ik nodig heb om de ‘juiste man op de juiste plaats’ te zijn. In die zin geloof ik helemaal wat Bram zegt. Ik ben het kind van God dat de vader mag laten zien aan anderen.

Misschien zijn er mensen die niet zonder de kerk kunnen. Bij mij zit de kerk het geloven vaak in de weg, zoals ik hier schreef. En ik vraag mij soms af of dat niet voor veel mensen zo is. Stel dat je je eigen plan gaat en je niet verplicht voelt om naar je eigen kerkgenootschap te gaan, misschien levert het je veel nieuwe inzichten en een nieuw leven op.
En als wij als gelovigen dit gaan doen, dan zullen ook de leiders van de geloofsgemeenschappen meer zichzelf kunnen zijn. Ze voelen zich minder geroepen het collectief te verdedigen. En misschien heeft dat het resultaat dat er groepen ontstaan die elkaars taal spreken, elkaar aanvullen en samen de wereld kunnen bereiken met de liefde van God. Als het collectief en de traditie niet belangrijk meer is, dan ontstaat er geestelijk leiderschap dat Paulus kan nazeggen: trek ik mij er wat van aan wat anderen over mij zeggen?

Ik ben de kerk, jij bent er één, samen zijn we de kerk. En daarmee bedoelen we dan het Koninkrijk van God op deze aarde. Door te weten dat ik met mijn eigen gaven en talenten de kerk van Jezus ben sta ik bewuster in mijn levensdoel. En doordat ik als individu beter bij mensen kan aansluiten dan vanuit een collectieve identiteit, zal ik ook beter mensen kunnen uitnodigen naar mijn geloofsgemeenschap. Dan ervaren we eenheid denk ik en minder de gelijkvormigheid (Zie ‘Genade is een risico‘ van Charles R. Swindoll).

Ik merk dat ik weer steeds dichter kom bij mijn eerste verwoording van mijn droomkerk.


Hoe zie jij dit? Wat blijft er na de coronacrisis wat jou betreft overeind staan van het collectieve kerk zijn?

Vertel het een ander!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *