Ik mis de kerkdienst niet

ik mis de kerkdienst niet corona

Het Coronavirus zet het leven aardig op zijn kop en we reageren daar allemaal anders op. De een is vooral ongerust over dierbaren die ziek zijn of misschien ziek kunnen worden. De ander wacht dit rustig af en probeert te genieten van de rust die deze tijd ook met zich meebrengt. En de vraag dringt zich steeds dringender op: hoe kunnen we kerkzijn zonder kerkdiensten? Om eerlijk te zijn, ik mis de kerkdienst niet.

Vasthouden

Ik hoor verschillende mensen zeggen na een online dienst; wat fijn dat we elkaar zo kunnen vasthouden. Ik hoor dominees vragen: hoe kunnen we elkaar vasthouden? Ik lees in artikelen en blogs dat het in de kerk gaat om het samen zijn. Om de verbondenheid. Om samen te bidden en te zingen. En in sommige artikelen lees ik dat een mondelinge zegen toch wel anders overkomt dan een online zegen. Dus we moeten kerkdiensten blijven organiseren, al is het maar met 10 mensen in de zaal.

Deze punten zijn voor mij juist moeilijk. Ik voel vaak geen verbondenheid met de inhoud van samenkomsten. Het elkaar vasthouden vind ik vaak beklemmend. Samen zingen in de kerk, in veel blogs op deze website kan je lezen hoe ik daar over denk. En ook de manier van bidden in de meeste kerken doet mij niet zoveel. Het is vaak een soort update van de week zodat God ook weer op de hoogte is van ons wel en wee. Ik geloof niet zo in het idee dat een soort middelaar moet spreken namens de gemeente.

Kerkzijn zonder kerkdiensten

De zondagse samenkomsten zijn voor mij niet het belangrijkste van christen zijn. Ik denk dat kerkdiensten voor veel mensen het geloof in de weg kan zitten, zoals ik hier heb beschreven. Ik denk dat het ook niet zo belangrijk is om kerk te zijn. Ik denk dat het belangrijk is dat we leven als kinderen van God. Je identiteit komt naar voren op de momenten dat het ertoe doet. Dus als je een hulpvraag krijgt in je eigen straat. Als je mensen die het moeilijk hebben kan bemoedigen. Als je hoop kan brengen, als je vol vertrouwen je leven leeft. Ik mis de kerkdienst niet omdat ik denk dat het christelijk leven buiten de kerk belangrijker is dan een gemiddelde kerkdienst.
Aan het begin van dit kerkseizoen werd in onze kerk de (toen nog) hypothetische vraag gesteld: stel dat de kerk er niet meer is, wat zou jij dan als eerste doen?
Nou, dat wat ik toen had bedacht heb ik tot nu toe niet gedaan: Ik ben niet met een gitaar in het park gaan zitten om God groot te maken. Ik kan ook niet gitaarspelen, maar dat is maar een kleinigheidje in dit verhaal. Het allereerste wat ik dacht was eerlijk gezegd: wat heerlijk, het hoeft even niet. Ik mis de kerkdienst niet, ook niet in de zomervakantie.

Corona is een filter

Corona werkt volgens mij als een filter. Het wordt op allerlei gebied duidelijk wat wel of niet belangrijk is in het leven. Het wordt ineens duidelijk ‘waar we op bouwen’. Vallen we terug op het vertrouwen dat we hebben in God? Of vallen we om omdat we bouwen op zand? Geloven we nog dat God van ons houdt? Of zien we Corona ineens als een straf van God? Lees daar dit blog over. Herkennen we nog steeds dezelfde God in ons leven of hebben we hem ineens nodig als een houvast en anker om staande te blijven?

Omdat ik die nadruk op het samenzijn zo bijzonder vond leek het mij leuk om op Instagram eens te vragen wat mensen nou missen als ze niet naar de kerk gaan. Er reageerden drie mensen voor de schermen en vijf achter de schermen. Dat is niet een representatief onderzoek dus, maar het bijzondere was dat toch vooral het samenzijn met andere mensen missen. Ik had eigenlijk verwacht dat het gemis iets zou zijn als ‘ik mis het meer leren over God’ of ‘ik mis het samen aanbidden van God’.

Verwachten we het niet meer

Ik vond het bijzonder. Deze mensen gaan blijkbaar vooral naar de kerk om andere mensen te ontmoeten. Niet om iets van God te leren of Hem te aanbidden. Misschien doen we het wel precies hetzelfde: Want dat leren over God verwacht ik eigenlijk ook niet meer zo heel erg van de kerk. En de aanbidding verwacht ik ook niet meer in mijn eigen kerk. Misschien wil je in dit verband het blog ‘Laat mij maar sterven’ lezen. Alleen dat samenzijn, daar ga ik niet voor naar de kerk.

Het samenzijn vind ik net zo prettig op afstand. Ik heb veel plezier gehad in de groepsapp van de kerk. En ik ben blij met de individuele contacten die ik heb met broers en zussen uit de kerk.

Ik mis de kerkdienst niet omdat ik merk dat ik op andere online plaatsen nu meer van God kan leren. In ieder geval de dingen die nu beter bij mij aansluiten. Omdat ik daar bemoedigd en aangescherpt word mis ik mijn eigen kerkdiensten niet. Ik vind het prettig om rustig op de bank de woorden te laten binnenkomen. Niet afgeleid door mensen om mij heen.

Dat brengt mij op de volgende vraag: ontvang jij wat je hoopt in een kerkdienst? Of zoek ik dan toch echt een perfecte kerkdienst, zoals ik hier schreef.

Het boek ‘Zo zijn onze manieren’ geeft ook een mooi licht op hoe we in deze tijd verwoed ons best doen om de kerk maar voortgang te laten vinden. Wat laten we voortgaan, een traditie? Waarom vinden we het zo belangrijk dat er iemand is die voor je bidt? Niet lezen als je niet in de war wilt raken.

Vertel het een ander!
About the author
Vader, echtgenoot, christen, blogger, leerlingbegeleider, freelance tekstschrijver en jongerencoach. Blogs over passend onderwijs en hoogbegaafdheid kun je vinden op www.chielvoerman.nl

7 thoughts on “Ik mis de kerkdienst niet

  1. Precies, ik mis de diensten ook niet, het was maar zo’n klein onderdeel van mijn dagelijkse leven met Hem.
    Nu wordt je juist nog meer op Hem teruggeworpen en ik vind dat fijn. Het gaat om Hem en Hem alleen, Hij alleen wil ons fundament zijn.

      1. Op dezelfde manier als toen ik wel naar de dienst ging, God spreekt met Zijn Geest in ons hart door liederen, Bijbel, boeken, online preken, daaglijks dingen, dingen die door anderen met je gedeeld worden in appjes. Je “weet” gewoon dat je iets moet kijken en heel bijzonder vallen de puzzelstukjes dan in elkaar. Als je leeft vanuit de houding : Heer leer mij Uw stem verstaan, leer en onderwijs mij en Hem alle ruimte geeft en stil genoeg wil zijn om dan ook te kunnen luisteren zal Hij dat doen.

  2. Tja….Adam ging niet naar de kerk, noch Henoch of Abraham. En niet te vergeten Mozes, die veertig jaar stinkende schapen ging weiden ver weg van zijn kerk: de gemeente Israël.

    Het was voor mij ook een detox, het heilige moeten afleren. Logistiek en persoonlijk was en is er geen kerk beschikbaar in deze regio, waar ik na een burn-out terecht kwam.
    Wat betreft kerkgang, gold ook op andere wijzen: het idee mezelf vooruit te moeten helpen, conformisme aan structuren die op een of andere manier maar niet leken te helpen. Omdat het bijbels zou zijn, een stukje eigen ego loslaten en je inzetten voor je groei.

    Toen ik besloot God te vertrouwen en mijn herstel niet meer koppelde aan de noodzaak van kerk, therapie of allemaal goedbedoelde bezigheden, kon ik mezelf veel meer zijn en merkte ik persoonlijke groei en rijping. De wereld verging niet – mijn wereld werd ook beter! Als halve kluizenaar lekker aanrommelen, afgezien enkel enige affectie naar de kinderen van mijn ex, in bescheiden vaderrol: liefde als enige schuld, niks meer hoeven bewijzen aan God, anderen. Zelfs niet aan mezelf!

    Loslaten van een hoop neurotische ideeën. Me richten op het positieve en niet proberen mijn zwakten op te lossen of een dwangbuis van een leven wat niet authentiek is. In zwakheid kracht ontvangen: mijn dingen doen, alles met wat nuchterheid bezien, ook mijn blijvende minpunten. God vertrouwen op de controle, terwijl ik op eigen wijze een verschil maken. En verder dus aanrommel zonder pretenties. En soms loslaten, dat je dingen niet kán loslaten. Accepteren van enig hartzeer en blijvende vragen.

    Waar ik begon met Adam, kom je uit op Paulus. Dan vraag ik me af: waarom zouden we dat in geboden van steen moeten gieten, zijn gedachten over kerk zijn? Of beter gezegd : de liturgie, bepaalde pastorale richtlijnen. Oudsten, kerkdiensten niet verzuimen, hoedjes dragen. Het enige gebod, wat gezag heeft, is alles in liefde doen: wijsheid nuchter, zorgvuldig, functioneel, barmhartig en met de menselijke maat, waarin recht gedaan wordt aan ieder naar vermogen.

    Het ideaal van een Nieuw-Testamentische gemeente is wel vaker ter discussie gesteld: het was een rommeltje in het begin. Het is goed mogelijk dat de wijze oplossingen van Paulus nu gedateerd zijn en op hun beurt ook achterhaald zijn of behoorlijke aanpassing verdienen. Wat een ‘bijbelse’ gemeente is, kan je vrij breed invullen, de bijbel als een supermarkt doorsnuffelen. Of gewoon zeggen: een model volgens de klassieke Bijbelse kerken is nu niet meer ‘bijbels’ en niet meer wenselijk.

    We hebben veel geloof geïndustrialiseerd. Het copy-paste principe in liturgie, theologie, culturele expressies, instituties, wijze van denken. Ik heb niet de antwoorden, maar ik zie wel dat we het kerk-zijn steeds opnieuw ijken op dezelfde basics. Maar het lijkt soms alsof de resultaten niet duurzaam zijn en met de jaren weer op hetzelfde oude systeem lijken, of een variant erop. Dit is de reden dat je ondanks alle beweringen, ook véél overeenkomsten ziet tussen denominaties.

    Positief is wel veel bewustzijn dat groeiend. Aan de andere kant: ik las enige jaren het boek “werkers van het laatste uur”, van Stefan Paas. Goede inhoud, maar ik besefte tegelijk: dit is achter de feiten aanlopen. Stefan, je boek is leuk voor academici en belandt uiteindelijk in de boekkast als verstrooiing voor de verloren uurtjes op een zondag. Veel A zeggen, weinig B zeggen. Maar het is misschien wel een stuwmeer geworden, die op springen staat dankzij corona. Maar misschien ben ik te positief.

    Misschien hebben we geen theologie nodig, maar brainstormen om de kerk niet te renoveren of weer op te leuken, maar vanaf de grond af op te blazen en met een schone lei nieuwe vormen te dúrven ontwikkelen. Ik denk gelijk: het risico is dat je veel wielen opnieuw uitvindt, dus helemaal zonder theologie kan je niet. Maar niet als gezaghebbend, maar als noodzakelijk ingrediënt voor een multi-disciplinaire aanpak. Niet dominant maar complementair. Plus wat ik al zei: menselijk aanrommelen, dat blijft er ook gewoon bij. Anders wordt het weer een fabrieksreligie, een massaproduct.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *