Jongeren in de kerk (4)

Het verhaal over de jongeren in de kerk gaat maar door. Ook in de media wordt er nog heftig gereageerd naar aanleiding van het onderzoek ‘God in Nederland in 2016’. Vandaag een blog over jongeren in de kerk met een missie.

Kerkverlating

In het ND van zaterdag 7 mei 2016 stond een artikel dat inhaakte op het genoemde onderzoek en op het themanummer over de twintigers in de kerk zoals ik beschreef in de voorgaande blogs.
Verschillende dominees zijn gevraagd een commentaar te geven vanuit hun eigen situatie. En de vraag was voornamelijk of ook kleine kerkgenootschappen te kampen hebben met kerkverlating.
Het valt mij op dat er aardig droog over kerkverlating wordt gesproken. Alsof het om een administratieve handeling gaat. “Na tien jaar wordt gevraagd of ze lid willen blijven of zich willen uitschrijven’.
En verder staan er wat losse opmerkingen waar we eigenlijk niet zoveel mee kunnen. Bijvoorbeeld dit citaat van een dominee die wel erg gelooft in zichzelf en zijn eigen beroepsgroep:

“Als je alleen Bijbelstudie doet op een kring is dat toch vaak te ingewikkeld. Mensen komen niet verder en vinden het soms saai. Een predikant voegt dan als professional echt iets toe aan de gemeente”.

Ik zag jongeren in de kerk met een missie

Dit droge praten over kerkverlating staat in schril contrast met de bevlogenheid die ik zag op de praiseavond in Ermelo. Jongeren in de kerk met een missie. Jongeren die hun talenten gebruikten, muziek maakten tot eer van God en tot opbouw van de aanwezigen. Toen ik één van de oprichters van de praiseavond sprak vertelde hij mij dat de praiseavond is gestart vanuit een gezamenlijke geestelijke ervaring van hem en een volwassen muzikant.
Tijdens een evangelisatiebijeenkomst voelden ze een klik, zoals hij zei, en ze merkten beiden de ‘aanwezigheid van God’ en ervoeren beiden het gevoel dat ze werden ingezet door de heilige Geest. 

Mooi is dat. Want eigenlijk hebben ze hun identiteit (wij zijn kinderen van God) gecombineerd met talenten (wij kunnen muziek maken en zingen) en dat geeft betekenis in hun leven. En tegelijk willen ze God niet voor de voeten lopen. Hun gezamenlijke individuele ervaring hebben ze in een kader geplaatst: dit is Gods Koninkrijk. En wat wij krijgen is voor iedereen!

Kerk moet jongeren het kader aanreiken

En dit is wat ik steeds bedoel denk ik. Jongeren in de kerk zijn op zoek naar hun identiteit en naar hun talenten. Wij moeten hen het grotere kader laten zien en leren ontdekken. Het kader waar we allemaal een plek in hebben. Het kader van Gods Koninkrijk. Het gaat niet om feitjes en individuele ervaringen maar om een gezamenlijkheid. We zijn samen op weg en alles wat er gebeurt in ons leven heeft een betekenis in Gods koninkrijk.
Dit idee van het kader wordt vandaag toevallig ook naar voren gehaald op de Facebookpagina van NGK Jeugdwerk. Het was een link naar het artikel Waarom jongeren extremer reageren; generatie F nader bekeken. Een interessant artikel naar aanleiding van een onderzoek bij jongeren en extreem reageren. De onderzoeker in dat artikel noemt de jongeren van nu Generatie F omdat ze fragmentarisch leven. Er is veel te doen en veel te beleven, keuzestress etc. Het leven bestaat uit kleine fragmenten en de onderlinge samenhang is lastig te vinden voor jongeren. Wat vandaag in mijn straatje past is vooral dat hij schrijft:

Simpele gesprekken met ons als volwassenen die voor jongeren als kader om de werkelijkheid te begrijpen kunnen fungeren, voeren wij zelden met hen. Wij hebben geen tijd en geen zin toe te geven dat wij ook weinig begrijpen van wat er om ons heen gebeurt, en wij zelf bang zijn.

Het gefragmenteerde zie ik ook als tutor op de hogeschool. Het alles mee willen maken zie ik ook als coach voor jonge mensen. En uiteindelijk is het de vraag om een basis om de voeten op te zetten. De vraag naar betekenis. Naar veiligheid. Maar ook de vraag naar: mag ik eindelijk gewoon ZIJN.
Jongeren hebben een kader nodig is de conclusie in het artikel en de vraag die het NGK Jeugdwerk stelt is natuurlijk: welke boodschap hebben wij in het jeugdwerk hieraan?

Nou dat antwoord is wel wat gegeven denk ik. Als gelovigen weten we van het Grote Kader en het is dus in mijn ogen  onze uitdaging om de jongeren bewust te maken van dat kader. Door alles wat gebeurt in mensenlevens te plaatsen in dat kader. Door bewust met elkaar te leven in het Koninkrijk van God: elke dag, ieder moment.

Preken moeten vragen in het kader zetten

Elke preek zou antwoorden moeten geven op vragen van vandaag. Een preek moet actueel zijn. Maar het is nog belangrijker dat we laten zien dat de bijbel actueel is. We zien immers dagelijks de gevolgen van leven zonder God en we ervaren iedere dag de pijn van het leven buiten het paradijs.
Dagelijkse gebeurtenissen moeten we plaatsen in het grote kader.
En de levensvragen van jongeren zijn vaak ook de levensvragen van grote mensen. We zoeken naar zekerheid, intimiteit. We hebben allemaal jeuk aan onze grenzen en kunnen allemaal nog groeien in de vrucht van de Geest. Door geduld bijvoorbeeld te zien als vrucht van de Geest en niet als een menselijke eigenschap plaatsen we het in het kader van het Koninkrijk van God en krijgt het voor jongeren een gezicht. Geen uitgewerkte vraag en antwoord boekjes in het jeugdwerk maar neem maar grote thema’s in behandeling: hoe moet ik leven als mijzelf op deze aarde?

Elke preek zou antwoorden moeten geven op vragen van vandaag. Een preek moet actueel zijn. Maar nog meer nog is het denk ik belangrijk dat we laten zien dat de bijbel actueel is. We zien immers dagelijks de gevolgen van leven zonder God en we ervaren iedere dag de pijn van het leven buiten het paradijs. Dagelijkse gebeurtenissen moeten we plaatsen in het grote kader. En de levensvragen van jongeren zijn vaak ook de levensvragen van grote mensen. We zoeken naar zekerheid, intimiteit. We hebben allemaal jeuk aan onze grenzen en kunnen allemaal nog groeien in de vrucht van de Geest. Door geduld bijvoorbeeld te zien als vrucht van de Geest en niet als een menselijke eigenschap plaatsen we het in het kader van het Koninkrijk van God en krijgt het voor jongeren een gezicht. Geen uitgewerkte vraag en antwoord boekjes in het jeugdwerk maar neem maar grote thema’s in behandeling: hoe moet ik leven als mijzelf op deze aarde?

Jongeren zijn in de kerk geen doelgroep meer

Ik denk dat als we in de volle breedte van de kerk bewust leven in het Kader van Gods Koninkrijk dat we ook heel anders naar jongeren en andere ‘doelgroepen’ gaan kijken. Ik denk dat we er achter komen dat ze precies dezelfde dingen zoeken en belangrijk vinden als de grote middengroep doet. We kunnen allemaal ons zelf zijn zoals God ook zichzelf is. We kunnen ‘er zijn’ voor elkaar.

Van de week haalde een collega 1 Johannes 4 aan. Een mooi stuk bijbel maar ook wel keihard:

Lieve broeders en zusters, laten we van elkaar houden. Want de liefde komt van God. Als je van de broeders en zusters houdt, ben je uit God geboren en ken je God. 8 Als je niet van de broeders en zusters houdt, ken je God niet, want God is liefde. 9 ….. 11 Lieve broeders en zusters, als God zóveel van ons houdt, moeten wij ook van elkaar houden. 12 Niemand heeft ooit God gezien. Maar als we van elkaar houden, woont God in ons en zijn we helemaal vol van zijn liefde.

Liefde voor twintigers begint met liefde voor jongeren. En liefde voor jongeren begint met liefde voor kinderen. Liefde voor kinderen begint met liefde voor peuters en baby’s. Als de kleintjes in de kerk in de crèche opgevangen worden door oppassers die zich ervan bewust zijn dat ze een taak hebben in Gods Koninkrijk zullen die kleintjes iets van God ervaren.

En als we allemaal in onze bediening staan, dus de plek waar God ons kan inzetten, hoeven we niet te praten over doelgroepen. En helemaal niet over moeilijk moeilijk en ‘jongeren in de kerk is wel een dingetje‘.  De liefdevolle bediening geeft betrokkenheid op elkaar. Maakt gesprekken logisch. Maakt het grote Kader zichtbaar voor alle gemeenteleden.

En jongeren ervaren dan de veiligheid die ze als twintiger zo nodig gaan hebben. Ze kunnen zich nuttig voelen omdat er voor hen een plek is in het Koninkrijk waar ze hun gaven kunnen inzetten, iets wat ze als twintiger ook zo nodig hebben. Omdat ze gekend worden als jongere kunnen de twintigers hun nieuwe start maken vanuit de autonomie die ze zo nodig hebben.

O ja, hier nog de link naar het artikel over het onderzoek.

Vertel het een ander!