Home » Sluit jouw passie aan bij de passie van de kerk?

Sluit jouw passie aan bij de passie van de kerk?

passie van de kerk

Dit blog schrijf ik in de coronatijd. Dat betekent dat er momenteel ongelooflijk veel keuze is aan kerkdiensten. Meer dan ooit tevoren. Maar wel allemaal online. In deze periode denk ik veel na over de kerk en vooral over het feit dat ik de kerk niet zo mis, zoals ik in dit blog schreef. En vandaag kwam er ineens een gedachte bij: sluit mijn passie aan bij de passie van de kerk?

Passie is hoe je bent en hoe je wilt zijn. Voor christenen is de passie denk ik de uitkomst van de juiste mix tussen je talenten, de gaven van de Heilige Geest en de vrucht van de Geest. In dat blog introduceer ik ook de passievrucht als de missie die God in jouw hart legt voor jouw leven.
Die vrucht zorgt ervoor dat je van alles gaat doen om die passie uit te leven. Maar de basis blijft die passie. De basis blijft niet doen maar zijn. Als je daar meer over wilt lezen zou je dat in een eerder veelgelezen blog kunnen doen.

Als je mijn blogs vaker leest dan weet je mijn struggle met de kerk als instituut. Ondertussen ontmoet ik via dit blog gelukkig steeds meer mensen die mijn gedachten hierover herkennen.
Ik denk deze dagen veel na over hoe het moet als de kerken weer opengaan. Hoe komen we dan terug? En heeft het eigenlijk wel zin om terug te gaan als het leven nu ook prima is. Bij de kerken merk ik dat er de angst leeft om mensen te verliezen. Heeft corona misschien hardhandig een streep gezet door het ‘kerkje spelen’ waar ook anderen last van hebben? Wat mij betreft vergroot de gemiddelde onlinedienst nog meer het idee van ‘kerkje spelen’. Het spel lijkt door te moeten gaan, sommigen vieren zelfs online avondmaal. Bij veel liederen die gezongen worden denk ik op afstand helemaal: waarom doen we dit.

Er zijn altijd al televisiediensten en sprekers waar ik door geraakt word. Vandaag keek ik naar Hour of Power en ik moet zeggen dat het mij heeft geholpen om mijn gedachtegang verder af te maken.
Bobbie Schuler vertelde over zijn missie met zijn gemeente vanuit de gelijkenis van de zaaier. Het zaad valt op drie plekken waar het niet goed groeit. Onder andere op de weg. De weg is volgens hem platgelopen grond. Hij vergeleek de weg met de mensen die teleurgesteld zijn in het leven of waar mensen figuurlijk overheen zijn gewalst. Met een beetje water verandert deze weg weer in vruchtbare grond waar het zaad goed kan groeien.
En daar zit de passie van Bobbie. Met liefde en warmte de harten van mensen weer zacht maken zodat de vrucht van de Geest kan gaan groeien.
Dit raakte mij.

Want ik voel ook een passie voor de platgetrapte weggetjes en ik ben heel vaak aan het bloggen over ‘zijn’. In mijn werk ben ik veel bezig met het rechtzetten van leugens die jongeren over zichzelf geloven. En dat doet mij wel de vraag stellen: is mijn passie wel dezelfde als de passie van de kerk? Zit er een verschillende passie achter mijn onrust over de kerkdiensten en het zingen in de kerk? Als je niet weet wat ik hiermee bedoel zou je dit en dat blog eens kunnen lezen.

Zou dit de reden zijn van voor veel (potentiele) kerkverlaters? Het gaat kerkverlaters ook dieper dan dat ze hun ei niet kwijt kunnen. Als ik het goed begrijp voelen heel veel kerkverlaters dat ze op een andere manier willen zijn dan in de kerk mogelijk is. En sommigen zijn zo platgewalst dat het geloof is doodgetrapt.

Let op, dit is altijd het moment dat mensen in verweer gaan: Je kan toch zelf op de platgestampte weggetjes afstappen? Of: je hebt je nog nooit aangemeld bij de evangelisatiecommissie. Of: als je zoveel kritiek hebt dan ben je zelf ook niet erg vol van Gods liefde, etc.
Laten we het vandaag eens omdraaien: waar zit jouw passie? Welke passie en missie legt God in jouw hart? Hoe komt het dat je pijn voelt als je dit blog leest?

Heerlijk om te weten dat God er is en af toe aan ons vraagt: waar ben jij? Waar sta je nu? Is er een goede reden waarom jij je verstopt en kunnen we het er even over hebben? (Moet je daar deze preek eens over lezen, wauw).

Voorlopig kunnen we de platgetrapte weggetjes wat water geven. Zodat deze coronatijd een vruchtbare tijd kan zijn.

Vertel het een ander!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *