The Passion in Nunspeet

Op 23 maart zal het theaterstuk The Passion in Nunspeet te zien zijn. Het doet wat stof op waaien zeg in het kleine redelijk christelijke dorpje. Verkeerde gok van RTVNunspeet om hier zo’n theater neer te zetten? Of is het gewoon een geweldige kans om het evangelie te laten zien aan mensen in onze beeldcultuur.

Verzet tegen The Passion

De burgemeester had de processie geloof ik wel willen verbieden maar hij stelt zich samen met twee SGP wethouders professioneel op tot verdriet van zijn SGP achterban. Er zijn geen objectieve redenen te verzinnen waarom dit spektakel verboden zou moeten worden. Het gaat dus door. Ondanks de petities en de bedenkingen van kerken en de SGP. Termen als ‘verdriet’ in ‘dit splijt het dorp’.

Godslastering en het teerste van ons geloof

Het naspelen van Jezus door ongelovige acteurs is volgens tegenstanders hetzelfde als godslastering. Het teerste van ons geloof wordt publiekelijk nagespeeld zo schrijft de petitie. Ik weet niet zo goed wat er nu bedoeld wordt met  ‘het teerste’. Iets waar je voorzichtig mee om moet gaan? Dat is de associatie die ik bij het woord teer krijg. Maar met alle respect, dat had de mensheid eerder moeten bedenken. Laten we blij zijn met het kruis en het van de daken schreeuwen. Voorzichtig zijn met het kruis is juist het probleem en de oorzaak van het gemis aan blijdschap binnen veel kerken. Als je het snapt kan je het pakken en er mee rondlopen. Zo is het ook met het kruis denk ik.

En godslastering gaat over het bewust ontkennen van Gods heiligheid. Dat is helemaal niet de bedoeling van de acteurs van The Passion lijkt mij. Niet bij de landelijke Passion en ook niet bij al die andere Passions in het land. Binnen de kerken net boven Nunspeet is het overigens al jaren de gewoonte om The Passion na te spelen. Wel binnen de kerkmuren maar dwars door diezelfde kerkmuren heen.

Naar mijn idee wordt godlastering verward met ‘verlegenheid’ en ‘angst voor het onbekende’ bij de toeschouwer.

Geen theater maar verkondiging

We moeten niet wijzer willen zijn dan Jezus, zegt ds Buijs in CIP. Jezus zou in de Griekse cultuur van toen ook niet gekozen hebben voor het theater. Nee, dat is wel waar natuurlijk. Al sprak hij wel beeldend in gelijkenissen. Maar is het een argument? De reformatorische kerken hebben een echte sprekerscultuur. Net als de tijden van vroeger toen het de gewoonte was om te denken dat een feestje niet af was zonder een echte toespraak. In een omgeving waar de TV nog geen gemeengoed is komt de discussie over The Passion natuurlijk wat later. Laten we eerlijk zijn, de rest van Nederland heeft hier tijdens de eerste versie van The Passion al over nagedacht.

In dit hele verhaal mis ik de nieuwsgierigheid van de tegenstanders: hoe komt het dat jij wél zo graag met het kruis door de straat loopt. Wat doet het met je? Hoe komt het dat je dat überhaupt durft?

Waarom vind ik The Passion wel mooi

Ik vind The Passion geweldig al zou ik nooit in het publiek willen staan vanwege de drukte. Ik hou van dat spel van licht en geluid en perfecte timing. Ik vind het fijner om lekker op de bank te zitten en het hele gebeuren rustig aan mij voorbij te laten komen. Net als bij een televisiedienst en live kerkdienst haal ik er dan dingen uit die voor mij belangrijk zijn. Soms wordt ik ineens geraakt door een liedje of een zin. Of door het nonchalance toontje van de gespeelde Jezus die mij ineens wakker schudt. Of door de uitstraling van Judas die ik soms ineens bij mijzelf herken. Nog een rijtje:

  • ik hou van de lef van mensen om met dit verhaal naar buiten te komen. En stiekem voel ik mijn eigen schaamte: waarom kom ik niet naar buiten met dat grote verhaal?
  • ik word geraakt door de verhalen van de mensen die achter het kruis aanlopen en denk: dit is wel God die in deze levens bezig is. En wat tof dat ze zich er bewust van zijn.
  • ik word geraakt door het ‘herkenbare’ in de tijd. Waarom hebben we niets geleerd van de kruisiging en gedragen we ons nog steeds zo ongelovig vaak als vóór de kruisiging. Was het dan niets?
  • ik hoop zo dat mensen geraakt worden door het massale. Want het massale is vaak een argument: zij doen het, dus ik doe het ook. Wat is het dat al die christenen hebben wat ik niet heb. Dat hoop ik, dat die vraag gaat ontstaan.

Voor mij is het geen godslastering. Helemaal niet. Juist omdat je blij bent met de kruisiging en nog meer met de opstanding en de uitstorting van de Heilige Geest kan je hier naar kijken. Zijn het ongelovigen die de rollen spelen? Laat ze maar aan den lijve ervaren hoe het is om midden in het verhaal te zitten. Waarschijnlijk is het precies hun taal en kan God er iets mee.

Ik denk ook dat het geloof uiteindelijk iets is tussen het individu en God. De gemeenschap (noem het kerk) speelt daar in meer of mindere mate een rol in.

Het teerste van het geloof?

Wat is voor mij het teerste van het geloof? Voor jou? Voor mij betekent het kruis (wat een alledaagse straf was in principe in de tijd van de Bijbel) dat de weg naar de Vader weer vrij is. Jezus was de enige die kon gehoorzamen tot het einde, en dat zocht de Vader. En dat heeft Hij er ook ingelegd gelukkig.  Wat het teerste is weet ik dan niet goed. Want eigenlijk ben ik er gewoon blij mee. Voor God was het een flink gevoelig moment toen Hij zijn Zoon in de steek liet. Maar dat gevoel kunnen we maar een klein beetje meevoelen.

Twijfel en de angst om te kort te komen was de oorzaak van de zonde. En ik ben bang dat dit gevoel ook onder de protesten tegen The Passion in Nunspeet ligt.

Ik heb wel bewondering voor de moed van de tegenstanders om hiertegen te protesteren. Maar inhoudelijk kan ik het niet volgen. Als een niet-christen nou zou protesteren zou ik het logischer vinden eigenlijk. Maar zij zijn er al jaren aan gewend om geconfronteerd te worden met christelijke uitingen waar ze niet achter kunnen staan. Wat een ruimte krijgen we eigenlijk als christenen.

Vertel het een ander!