Vurig geloof na Pinksteren

vurig geloof, na Pinksteren

Pinksteren 2020 verloopt zo anders dan andere jaren. Wat heerlijk dat we nu zoveel van de Pinksterconferentie van Opwekking mee kunnen maken. Zonder dat we daarvoor in de hitte, files, drukte en graspollen hoeven te staan. Die ingrediënten zijn precies de dingen die ervoor zorgen dat ik de laatste jaren niet naar Opwekking ben gegaan. Als ik online kan volgen, heeft dat mijn voorkeur. Ik hoop dat Pinksteren dit jaar ook weer een vurig geloof losmaakt in jou. (Wie weet voel je nu wel de behoefte om mee te doen met de bloghop over ‘Liefde dichtbij‘.

#deelhetvuur

Tijdens de pinksterdagen wordt de jeugd opgeroepen om een foto te maken van zichzelf met een kaarsje. Met #deelhetvuur wordt het gedeeld op de sociale media zodat EO-Beam het kan oppikken en uitzenden. Ook Arjan ten Brinke vertelde over het doorgeven van het vuur van de Heilige Geest in zijn Pinksterpreek. Mooi verhaal. Ik word altijd wat jaloers van de verhalen van de eerste pinksterdag. Hoe is het geweest? Hoe zag het eruit? Hoe voelden mensen zich veranderen toen de Geest hen op sleeptouw nam? Hadden ze het gevoel dat ze daar zelf nog bij waren? Gebeurde het, gaven ze toestemming? Werden ze overvallen?
Feit is denk ik wel dat er iets gebeurde ‘als een storm’ en ‘als vlammen van vuur’. Dus het moet flink heftig zijn geweest.

Van stevige wind kom ik altijd onder de indruk. Terwijl ik dit schrijf probeert de wind af en toe plotseling langs te komen om geweldige dingen met ons zonnescherm te doen. Ik hou even mijn adem in, net als toen een flinke windvlaag in 2017 onze schutting tegen de vlakte blies met een grote knal. Ik zat erbij en keek ernaar. Het gebeurde, ik had er geen invloed op.

Voor veel mensen zou het goed zijn als de Heilige Geest zo plotseling zou komen dat er geen tijd is voor bedenkingen. Wham, een vurig geloof dat stevig naar buiten komt als een stroom van levend water.

Vurig geloof

Als ik naar sprekers luister en de zangers en muzikanten zie tijdens de opwekkingsconferentie maakt mij dat altijd jaloers. Wat een vrijheid lijken ze te ervaren. Ze dansen en springen en lijken helemaal senang met zichzelf en de mensen om zich heen. Voor de muzikanten begrijp ik dat helemaal overigens: Ze kunnen helemaal doen waar ze achter staan. God loven met hun talenten en anderen daarin meenemen. Muziek maakt vrij, zingen en aanbidden zorgt voor een vrolijk hart, maar ook een ‘licht gemoed’. Dat is tenminste ook mijn ervaring. Een vurig geloof spat van het scherm tijdens de sing-in vanaf het terrein bij de EO.

Voor mij levert zo’n moment ook weer een opleving van geloof op. Bij jou ook? Het is mooi om te zien dat er zoveel christenen zijn in Nederland.

Ik wens jou een vurig geloof

Toen ik bovenstaande kop neerschreef twijfelde ik even over het woordje ‘een’. Ik wens vurig dat je gelooft in God. Maar eigenlijk wens ik jou nog meer een vurig geloof. Omdat een vurig geloof meer doet voor de mensen om je heen. Een vurig geloof heeft de potentie ook anderen aan te steken. Een vurig geloof geeft moed en is een voorbeeld. Het maakt jaloers en mensen worden nieuwsgierig.
Een vurig geloof blijft niet netjes onder je velletje zitten, maar baant zich een weg naar buiten. Een vurig geloof is gunnend en verbindend.

De Heilige Geest maakt zo’n vurig geloof mogelijk. Otto de Bruijne zei het gisteren tijdens het avond seminar zo mooi over Ezechiël 36:26 waar staat: ‘Een nieuw hart zal Ik u geven en een nieuwe geest in uw binnenste; het hart van steen zal ik uit uw lichaam verwijderen en ik zal u een hart van vlees geven. Mijn Geest zal ik in uw binnenste geven’.
Hij wees erop dat het gaat om één hart. Net zoals Jezus later zal zeggen: Vader maar ons één!
Met Pinksteren werd Gods hart uitgestort in het hart van de discipelen. En steeds als iemand tot bekering komt gaat diegene uitmaken van dat ene hart. Ik geloof dat de Heilige Geest dat vurig geloof geeft. Als je je laat vullen door de Geest zul je merken dat de vrucht van de Geest gaat groeien, waardoor je ook je talenten wilt inzetten in dienst van Gods koninkrijk.

Een vurig geloof maakt één

Zo rond Pinksteren kan ik mij aardig bezighouden met de vraag hoe het kan dat geloof er bij iedereen zo anders uit kan zien. En dat er zo’n groot verschil kan zijn tussen hoe mensen willen zingen bijvoorbeeld. Ik labelde dat wat ik zag tijdens de sing-in op de Pinksterconferentie al eerder in dit blog als ‘vurig geloof’. Dat geeft gelijk weer hoe ik daar over denk: zo moet het, dit is zingen voor God, dit is aanbidding en lofprijs zoals ik het graag in de kerk zou doen.
Het doet deze dagen ook een beetje pijn merk ik. De manier van zingen en aanbidden die we met een groepje zo graag onze gemeente in willen brengen, is tijdens deze Pinksterconferentie zo normaal. Ik voel mij niet bij alles thuis, maar bij het meeste wel. Omdat ik vurig geloof proef. Het gaat van hart tot hart. Het voelt alsof ik daarbij hoor, misschien wel omdat we een stukje zijn van hetzelfde hart?
Over die manier van zingen schreef ik vorig jaar het blog ‘De ark naar Jeruzalem brengen’.

Ik merk dat ik het vurig geloof van een ander nodig heb. Niet alleen met Pinksteren maar altijd. Om bemoedigd en gesterkt te raken.
Hoe heb jij deze Pinksteren beleefd?

Lees ook ‘was ons hart niet brandende in ons’


Vertel het een ander!
About the author
Vader, echtgenoot, christen, blogger, leerlingbegeleider, freelance tekstschrijver en jongerencoach. Blogs over passend onderwijs en hoogbegaafdheid kun je vinden op www.chielvoerman.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *