Gedachten over de kerk

We hebben elkaar in de kerk niet uitgekozen

eenheid in de kerk

Vroeger kwam het zinnetje ‘we hebben elkaar niet uitgekozen’ vaak naar voren tijdens discussies en gesprekken tijdens kerkelijke activiteiten. ‘God heeft ons bij elkaar gebracht’ kan je nog steeds horen in preken en op de bijbelkring. Alsof het een goddelijke opdracht was. De eenheid in de kerk is een doel op zich, ook al zorgt dit voor enorme moeilijkheden.

Gisteren las ik de uitspraak van Alain Verheij: doe lekker je ding. Jij in jouw klein hoekje en ik in ’t mijn. Waarom is eenheid in de kerk zo belangrijk? Toch dapper dat hij dit gewoon durft te zeggen. Want ik denk dat heel veel mensen dit stiekem denken: Ga een eind fietsen met je kerkelijke eenheid. Waarom moeten we zo streven naar eenheid terwijl de praktijk laat zien dat we op veel gebieden niet hetzelfde denken? Waarom moeten we het onszelf zo moeilijk maken? Lees het blog over de millennials over de fusie tussen ngk/gkv

Omarmen we niet gewoon een bedenksel? Willen we graag dat dit een idee van God is omdat het dan voor ons gemakkelijker is het te begrijpen? Of dat we zo ons pakketje ‘lijden om Jezus wil’ vast ontvangen hebben?

Het past bij wat we als gereformeerden belijden: het leven is een voortdurend sterven. We verwachten niet eens dat het lekker soepel loopt. Het leven met verschillen wordt verheerlijkt in mijn ogen. Volgens mij kunnen we dat goed zien in de fusie tussen GKV en NGK: er zijn verschillen en toch komen we bij elkaar. Eenheid in de kerk is de norm, terwijl het Jezus om geestelijke eenheid gaat als hij bidt: vader maak ons een.

Liefdevol omarmen of afscheid nemen

We zijn erop geconditioneerd dat een vertrek uit de kerk een breuk is. Iets slechts. Omdat we vinden dat God ons bij elkaar heeft gebracht. We hebben elkaar namelijk niet uitgekozen, dus het kan niet zo gaan als jij wilt.
Volgens mij is dat een ongewenst frame. Laat het los en ga in alle vrijheid op zoek naar een plek waar je kan floreren. Ik denk dat we vol van Gods liefde kunnen omgaan met verschillen. En vol van de Geest kunnen we ook liefdevol afscheid nemen. Elkaar los laten zonder dat een van beiden het gevoel heeft dat hij iets verkeerd gedaan heeft.

We hebben elkaar in de kerk niet uitgekozen. Als we dat echt vinden met elkaar, waarom houden we elkaar dan zo vast? Het gaat niet om de kerk van alle tijden tenslotte, het gaat om God die van jou houdt, die jou persoonlijk een opdracht geeft om te werken in zijn koninkrijk. Blijven zitten in een kerk waar je niet tot bloei komt is hetzelfde als je talenten begraven onder de deurmat. Lees dit blog over ‘wachten tot de preek voorbij is’.

Had je mijn blog over het boek van Alain Verheij al gelezen

Vertel het een ander!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *